Mooi groen...

Wat was ik blij: de Albert Heijn aan de overkant van de straat was weer open na de verbouwing. Mooier, groter, uitgebreider assortiment, wat wil je nog meer?! Mijn oog viel meteen op de gele, oranje en rode snoeptomaatjes. Allemaal voor dezelfde prijs. Gewoon bij Albert Heijn!

Bij het zien van mijn zakje gevuld met een tomaatjesmix werd de cassière een beetje zenuwachtig. En ja hoor: alle kleurtjes moeten apart afgewogen en afgerekend worden. Het arme kind moest mijn tomaatjes sorteren. Een goed moment voor een gesprekje met een leidinggevende: 'Voor elke boodschap een nieuw tasje? Liever niet toch? Bij die andere supermarktketen (geel met zwart, je weet wel) krijg ik zelfs een handig bakje om ze in te mixen. Daar zeg ik hallo tegen!'

Met de boodschap dat ze het er eens over gaan hebben verlaat ik 'mijn' mooie vernieuwde Appie. Ben benieuwd... Het ´ik kies bewust´-logo staat zeker niet op al mijn boodschappen, 3 plastic zakjes met elk een handjevol tomaatjes gaat zelfs mij te ver.

Goeiemorge deze morgen!

De wekker gaat, veel te vroeg voor mijn gevoel. Koud buiten mijn bed en nog donker als ik uit het raam kijk. En dan moet ik me ook nog haasten om op tijd te vertrekken. Geen geweldig begin van de dag.

Gehaast loop ik de trap af op zoek naar mijn autosleutels en radio. Als ik de voordeur uit ren, word ik begroet door een breed lachende medewerker van de plantsoendienst. 'Goeiemorge dame!' Even stoppen, opkijken en lachen is mijn enige optie. Zoiets maakt die druilerige ochtend meteen een stuk vrolijker.

Foutje bedankt...

Taalfoutjes, je ziet ze overal. Laten we het er maar op houden dat Nederlands een moeilijke taal is.

Schone schijn

Robin Williams, de man met de lach. Hoe vreemd is het dat wij hem niet kenden als iemand met zorgen en depressies?

Een leuk leven. Dat willen we allemaal. Geen zorgen, geen problemen en geen verdriet. Soms komen we toch wat meer hobbels op onze weg tegen dan gehoopt. Bespreken we dit dan met de hele wereld of houden we het liever voor onszelf?
Ik praat zelf heel gemakkelijk en met bijna iedereen. Toch bespreek ik zaken die ik zelf als negatief ervaar alleen met mensen die ik vertrouw. Mensen die minder dicht bij me staan zien alleen mijn 'leuke leven'. Zij hebben niks te maken met de andere kant van mijn leven. Ik denk dat bijna iedereen zich hier wel in herkent. We spelen verschillende rollen en hebben verschillende maskers. Welke rol we spelen en welk masker we dragen is afhankelijk van ons gezelschap en de omgeving. Waarom zou  dat voor een beroemdheid dan anders zijn?

Als je bekend bent, heeft iedereen een mening over je. Over jou als persoon, je werk, maar ook je privéleven voor zover daar iets over bekend is. Is het dan niet logisch dat je daar liever zo min mogelijk over verteld? Een rol spelen, het leven mooi en gelukkig laten lijken en vooral weinig klagen. Dat is volgens mij ook de beste oplossing als je geen lastige vragen wilt en dat bleek ook voor Robin Williams het geval.
Vreemd dat wij hem niet echt kenden? Nee dus. Hij wilde niet dat we hem anders zouden kennen. De man met de lach, dat wilde hij voor ons zijn en zo zullen wij ons hem dan ook herinneren.

Stilte

Stilte. Geen woorden kunnen vinden om een gevoel of mening uit te drukken. Een zucht, een blik of een houding. Dat is allemaal communicatie en soms zegt het meer dan woorden kunnen zeggen.

Een non-verbaal verhaal

Verhalen kun je vertellen met woorden, gebaren en geluiden. De dansers en choreografen van E.S.D.V. Footloose hebben, tijdens de jaarlijkse showcase, hun verhaal verteld met muziek en dans. We gebruiken ons lichaam altijd als we een verhaal vertellen, ook onbewust. Voor dansers is hun lichaam het belangrijkste instrument om een verhaal tot leven te laten komen. Dansende sterren, zombies en studenten die verdwalen in keuzes en gedachten. Het thema 'dreams' inspireerde iedereen om dromen werkelijkheid te laten worden.




Allerlei verhalen werden verteld in de vorm van dans. Voor mij zijn een aantal verhalen echt tot leven gekomen door er zelf een rol in te spelen. Of dat ook voor het publiek geldt is natuurlijk altijd afwachten, maar aan het applaus en de complimenten te horen zat dat wel goed.





Wil je onze verhalen ook horen, zien en voelen? Ik hoop de filmpjes snel te kunnen showen! En anders kunnen we ons al gaan verheugen op een nieuwe show, met nieuwe verhalen.

Lekker klagen

Ook ik was er dit jaar weer bij: Pinkpop. Aan communicatie geen gebrek natuurlijk. Artiesten die hun boodschap willen overbrengen met een liedje, veel verschillende mensen met een eigen uiterlijk en uitstraling, maar wat vooral opviel dit jaar was het geklaag.
Toen we hijgend en zwetend op de camping aankwamen begon het al. Niet genoeg plekjes in de schaduw, druk en de vooruitzichten op vieze wc's en douches. Toch leek het mij vooral beter dan in de stromende regen mijn tentje opzetten en door de modder ploeteren naar die douches waar je nooit schoon wordt.

Op het festivalterrein ging iedereen vrolijk verder. Ome Jan waarschuwt voor de zon, maar de zonnebrandspray mag het terrein niet op: 'Wat een onzin!' Schaduw was hier natuurlijk ook nergens te bekennen en voordat je aan de beurt was voor een lekker gratis bekertje water was je al levend verbrand. De paar druppels regen die verkoeling brachten werden met gejuich onthaald.
De bui die Metallica fans moesten trotseren op maandagavond was aanleiding voor geklaag op een heel ander niveau. Was het onverstandig om mensen op het festivalterrein te houden? Veel te gevaarlijk en niet genoeg plaatsen om te schuilen. Het is ook nooit goed.


Ondanks al het geklaag liep de meerderheid toch met een grote lach op zijn gezicht rond. Ik ben er dan ook van overtuigd dat de meeste Pinkpopgangers het, net als ik, een editie vonden om nooit te vergeten. Heel veel zon, heel veel regen, maar vooral heel veel te gekke optredens. Pinkpop 2015 staat genoteerd in mijn agenda!

What to wear?

Zenuwachtig? Ja, stiekem wel. Vreemd genoeg maak ik me niet druk om de vragen tijdens mijn sollicitatiegesprek en ben ik niet bang dat ik niet uit mijn woorden kom. Dat zit wel goed. Er speelt eigenlijk maar één vraag door mijn hoofd: wat moet ik aan?!

Mijn klasgenootjes en ik zijn op zoek naar een stageplaats voor volgend jaar. Iedereen is druk bezig met het versturen van brieven, maar wat nou als je op gesprek mag komen? Volgens mij is iedereen goed voorbereid. Aan de inhoud zal het dus niet liggen. De eerste indruk, daarin moeten we ons onderscheiden van de rest.

Het beeld dat iemand anders van ons heeft wordt bepaald door verschillende factoren. Een stevige handdruk, een rustige en zelfverzekerde uitstraling, maar ook onze kleding. Ik voel me zekerder als ik iets aan heb waar ik me goed in voel en waarin ik professioneel over kom. Ik probeer dan ook altijd in te schatten wat er past bij het bedrijf waar ik solliciteer. Bij een creatief bureau ga je natuurlijk niet in je mantelpakje en bij een bank laat je je Superman shirt thuis.

Dit klinkt nogal oppervlakkig en natuurlijk moet de inhoud de reden zijn om aangenomen of afgewezen te worden. Toch vraag ik me af wie daar nog naar gaat luisteren als ik op gesprek kom met afgetrapte gympen en een gescheurde spijkerbroek.

Voor de geïnteresseerden:
Vandaag is het een spijkerbroek met een zwarte blouse geworden. Netjes, representatief, maar ook helemaal mezelf!

"Moeten we doen!"

Er is geen enkele zin die ik zo vaak voorbij hoor komen in een gesprek. Dagje naar de sauna, moeten we doen. Avondje stappen, moeten we doen. Gezellig bijkletsen, moeten we doen. Als ik mijn berichtgeschiedenis van WhatsApp moet geloven, heb ik ontzettend veel te doen. In mijn agenda blijkt het wel mee te vallen.

Voor mij is een 'moeten we doen' een aanleiding om direct mijn agenda te pakken. Veel vrienden denken daar anders over. Vind ik het leuker? Wil ik liever dan de rest? Vast niet. Het ligt er aan hoe we deze zin interpreteren. Iedereen heeft het druk en 24 uur in een dag is ook voor mij te weinig, maar laten we vooral niet vergeten dat zo'n dagje sauna of een avondje bijkletsen vooral een kwestie is van willen.

En voor dingen die we echt willen maken we tijd. Toch?

Kriebels

Kriebels, mijn reden om te beginnen met mijn blog 'Iets met Communicatie'. Niet door het mooie weer of de naderende deadlines, maar alle andere leuke blogs die ik om me heen zie verschijnen.

Mijn naam is Dio Bos. Ik praat graag, ik schrijf graag, ik doe 'iets met communicatie en dat is dan ook mijn favoriete onderwerp. We communiceren de hele dag en geven betekenis aan alles wat er om ons heen gebeurt.
Op dit blog ga ik het hebben over de boodschappen die wij, al dan niet bewust, 'zenden' en de betekenissen die anderen daaraan kunnen geven.

Voor nu het belangrijkste: welkom op mijn blog! Misschien leer je er iets van of geeft het stof tot nadenken, maar ik hoop vooral dat ik je kan amuseren en misschien zelfs aansteken met mijn enthousiasme.

Liefs,

Dio