Scriptie zoekt onderwerp

Ja hoor pap en mam, het zit er bijna op. Dat diploma komt nu toch wel erg dichtbij. Met dat diploma in zicht moet ik nu toch echt aan de bak om een afstudeeropdracht te vinden. Maar wat wil ik eigenlijk? Wat vind ik interessant? Vanaf februari werk ik aan mijn afstudeerscriptie. Deze scriptie zoekt alleen nog een onderwerp...

De wereld om ons heen is constant in beweging en organisaties kunnen niet stil blijven staan. De in- en externe effecten van verandering vind ik ontzettend interessant. Welk effect hebben veranderingen op medewerkers, waar hebben medewerkers op dat moment behoefte aan en welke (nieuwe) manieren van communiceren passen bij een organisatie?

Interne communicatie wordt vaak onderschat. Het kost vooral geld, maar wat levert het concreet op? Toch is goede interne communicatie belangrijk, juist ook om externe doelen te bereiken. Bij een verandering, of het nou om een ontslagronde of een nieuwe slogan gaat, is goede en doordachte interne communicatie van groot belang. Acceptatie, het uitdragen van de nieuwe boodschap en nog veel meer zaken die ook extern van belang zijn, kunnen we gemakkelijker bereiken met goede interne communicatie.

Veeleisend
Met een aantal eisen, waaronder een fulltime onderzoeksopdracht, mag ik misschien niet heel kieskeurig zijn. Toch zoek ik vooral naar een communicatievraagstuk dat aansluit bij mijn interesses, interne communicatie en verandering. Dan kan ik het beste van mezelf laten zien en ook echt iets bijdragen.

Ben of ken jij een interessante afstudeeropdracht die wel een enthousiaste studente kan gebruiken? Ik hoor graag van je! Bekijk mijn CV of neem contact op via LinkedIn.

Thank God it's Saturday

Vrijdag de 13de, ongeluk of onzin? Onzin als je het mij vraagt. Maar na vandaag twijfel ik. Het begon als een mooie dag. Zonnetje, rustig op de weg, een interview op de planning voor een afstudeeropdracht. Niets aan de hand zou je zeggen. Helaas kwam met de regen ook vrijdag de 13de om de hoek kijken.

Belangrijke afspraak: een interview voor een afstudeeropdracht. Ontzettend handig om dan een telefoon bij je te hebben om dat op te nemen. Die telefoon zat, natuurlijk, in mijn tas. Het opnemen was helaas een probleem. Na een kwartier, toen we net lekker in gesprek waren, stopte mijn telefoon met opnemen. In een zo'n 'lekker gesprek' let je natuurlijk niet op je telefoon.

Na een gesprek van 1 uur en 15 minuten liep ik blij naar buiten. Alle antwoorden, niet meer helemaal in mijn hoofd, maar wel op mijn telefoon. Drama dus toen ik ontdekte dat mijn telefoon minder betrouwbaar was dan ik dacht. Maar: dat mag de pret niet drukken! Komt goed natuurlijk...

Nog even aan de slag met een andere afstudeeropdracht. Vandaag inleveren, maar het zag er goed uit. Puntjes op de i en gaan. En daar was vrijdag de 13de weer: foutmelding na foutmelding, inleveren lukte niet, te veel voor in een e-mail. Maar alles is op te lossen...

Een stressvol dagje. Heb je wel eens. Dat hoeft natuurlijk niet aan de datum te liggen. Als klap op de vuurpijl werd ik aangezien voor boomstam en plaste de hond over mijn schoenen. Waar het ook aan ligt, de datum of gewoon pech. Zaterdag de 14de, kom maar op!

Op de camping...

.. Is het alle dagen feest als we Rob Ronalds moeten geloven. Zo begon het ook. 37 graden in Slovenië, zonnetje erbij, mooie omgeving. Op dag 4 sloeg het echter om: regen.

Nou moet ik toegeven dat een tent sowieso niet mijn favoriete verblijfplaats is. Met de afwas langs de buren kan ik nog wel aan, maar darmproblemen houd ik toch liever voor mezelf. Van de regen die op het tentdoek kletterde kreeg ik ook niet echt het romantische, gezellige gevoel dat sommige mensen zo mooi kunnen omschrijven.

We verzoenden ons met ons lot, wat moesten we anders, en bleven vrolijk spelletjes doen en dorpjes bezoeken. Met de dreigende wolken boven ons zijn we zelfs in het meer gesprongen om het zomer gevoel nog een beetje op te wekken.

Alle dagen feest was het niet, maar toen we onze tent na drie keer opnieuw poetsen eindelijk mochten dichtritsen van de meneer van de schoonmaakinspectie, dacht ik met een glimlach aan alle mooie bezienswaardigheden en leuke momenten.

Kamperen zal nooit mijn grootste hobby worden, maar het viel 100% mee. Het weer viel tegen, maar het was gezellig. Slovenië, je was mooi. Wie weet tot ziens. Nu eerst de zon opzoeken in ons eigen kikkerlandje.

Zeg nooit nooit - voetbal

Voetbal. Ik vind er niets aan. Als er een wedstrijd op televisie is ga ik nog liever hardlopen en je zult mij nooit in een stadion vinden. Nooit zou ik vrijwillig in een voetbalstadion gaan zitten om naar 22 poppetjes te kijken die achter een bal aan rennen. Toch zat ik vorig weekend op een stralende zondag op de tribune tussen juichende supporters. 

Een leuk dagje uit voor mensen met een verstandelijke beperking, dat was het doel. Ik denk daarbij niet meteen aan voetbal. Toch werd het de thuiswedstrijd van Roda JC tegen Helmond Sport. Na het verlies van de vorige wedstrijd zag ik de bui al hangen. Een zonnige dag waarop ik tussen allemaal huilende fans 90 minuten lang naar een drama zou moeten kijken.

De zon scheen, het was warm en de bewoners van Op de Bies hadden er zin in. Al de hele week geoefend met liedjes zingen en overtuigd van het feit dat Roda ging winnen. Vanaf het begin van de wedstrijd was ik afgeleid door de mensen om me heen. Mijn oog viel op een zenuwachtig ogende jongen. Helemaal alleen op de tribune en geen oog voor wat er verder om hem heen gebeurde. Hij ging volledig op in de wedstrijd. Een stukje voor hem nog een groepje gespannen fans met vlaggen en trommels in de aanslag voor als er een goal gemaakt werd.Wat zou er eigenlijk gebeuren als er een goal viel?

Lang hoefde ik niet op het antwoord te wachten. Al in de zesde minuut scoorde Roda en barstte het feest los. Natuurlijk was de wedstrijd nog lang niet gespeeld, dus de fans zaten al snel weer zenuwachtig op het puntje van hun stoel. Met 4 - 0 in de rust werd de sfeer iets meer ontspannen. Geen zenuwachtig gewiebel meer, maar rumoer vol overtuiging van het feit dat Roda zou winnen. Ik vroeg me vooral af wat er zou gebeuren als Helmond Sport nog een goal zou maken.

Helaas (?) kreeg ik geen antwoord op deze vraag, maar een interessante dag was het zeker. Ik denk niet dat ik ooit ga begrijpen waarom mensen zo op kunnen gaan in een voetbalwedstrijd, waarom supporters op de scheidsrechter gaan schelden of met elkaar op de vuist gaan. Gelukkig was het een goede dag voor Roda. Helmond Sport werd met maar liefst 7 - 0 met de grond gelijk gemaakt en de meeste supporters dropen in de rust al af.

Stiekem wil ik nog antwoord op mijn vraag en vond ik het niet eens zo verschrikkelijk om 90 minuten, plus de rust en verlenging rond te kijken, mee te doen aan een bijna geslaagde wave en zeven keer keihard mee te klappen en zingen voor een doelpunt. Ik vraag me zelfs af hoe het is bij een 'echte' (de Jupiler Leage voelt toch een beetje als de tweede rang) wedstrijd. Misschien kom je me nog wel eens tegen in het voetbalstadion. Zeg nooit nooit!

Spot aan

Laat cartoons verschijnen die extremisme en geweld in hun hemd zetten. Een oproep van Rudi Vranckx aan de media. Laten we ons de mond snoeren of slaan we terug met een pijnlijk wapen: spot?

Angst, boosheid... Wat moeten we voelen na een aanslag zoals die op de redactie van Charlie Hebdo in Parijs? Bij mij roept het een naar gevoel van verwarring op. Dat een journalist, schrijver of eigenlijk iedereen met een verhaal bang moet zijn om zijn of haar mening uit te dragen klopt niet. Vrijheid van meningsuiting is een grondrecht, geen doodsoorzaak.

Het is alsof de media over de hele wereld gehoor hebben gegeven aan de oproep van Vranckx. In kranten, op internet, ze zijn overal: cartoons . Het licht is misschien even gedoofd, maar de spot gaat aan.