Voetbal. Ik vind er niets aan. Als er een wedstrijd op televisie is ga ik nog liever hardlopen en je zult mij nooit in een stadion vinden. Nooit zou ik vrijwillig in een voetbalstadion gaan zitten om naar 22 poppetjes te kijken die achter een bal aan rennen. Toch zat ik vorig weekend op een stralende zondag op de tribune tussen juichende supporters.
Een leuk dagje uit voor mensen met een verstandelijke beperking, dat was het doel. Ik denk daarbij niet meteen aan voetbal. Toch werd het de thuiswedstrijd van Roda JC tegen Helmond Sport. Na het verlies van de vorige wedstrijd zag ik de bui al hangen. Een zonnige dag waarop ik tussen allemaal huilende fans 90 minuten lang naar een drama zou moeten kijken.
De zon scheen, het was warm en de bewoners van Op de Bies hadden er zin in. Al de hele week geoefend met liedjes zingen en overtuigd van het feit dat Roda ging winnen. Vanaf het begin van de wedstrijd was ik afgeleid door de mensen om me heen. Mijn oog viel op een zenuwachtig ogende jongen. Helemaal alleen op de tribune en geen oog voor wat er verder om hem heen gebeurde. Hij ging volledig op in de wedstrijd. Een stukje voor hem nog een groepje gespannen fans met vlaggen en trommels in de aanslag voor als er een goal gemaakt werd.Wat zou er eigenlijk gebeuren als er een goal viel?
Lang hoefde ik niet op het antwoord te wachten. Al in de zesde minuut scoorde Roda en barstte het feest los. Natuurlijk was de wedstrijd nog lang niet gespeeld, dus de fans zaten al snel weer zenuwachtig op het puntje van hun stoel. Met 4 - 0 in de rust werd de sfeer iets meer ontspannen. Geen zenuwachtig gewiebel meer, maar rumoer vol overtuiging van het feit dat Roda zou winnen. Ik vroeg me vooral af wat er zou gebeuren als Helmond Sport nog een goal zou maken.
Helaas (?) kreeg ik geen antwoord op deze vraag, maar een interessante dag was het zeker. Ik denk niet dat ik ooit ga begrijpen waarom mensen zo op kunnen gaan in een voetbalwedstrijd, waarom supporters op de scheidsrechter gaan schelden of met elkaar op de vuist gaan. Gelukkig was het een goede dag voor Roda. Helmond Sport werd met maar liefst 7 - 0 met de grond gelijk gemaakt en de meeste supporters dropen in de rust al af.
Stiekem wil ik nog antwoord op mijn vraag en vond ik het niet eens zo verschrikkelijk om 90 minuten, plus de rust en verlenging rond te kijken, mee te doen aan een bijna geslaagde wave en zeven keer keihard mee te klappen en zingen voor een doelpunt. Ik vraag me zelfs af hoe het is bij een 'echte' (de Jupiler Leage voelt toch een beetje als de tweede rang) wedstrijd. Misschien kom je me nog wel eens tegen in het voetbalstadion. Zeg nooit nooit!
De zon scheen, het was warm en de bewoners van Op de Bies hadden er zin in. Al de hele week geoefend met liedjes zingen en overtuigd van het feit dat Roda ging winnen. Vanaf het begin van de wedstrijd was ik afgeleid door de mensen om me heen. Mijn oog viel op een zenuwachtig ogende jongen. Helemaal alleen op de tribune en geen oog voor wat er verder om hem heen gebeurde. Hij ging volledig op in de wedstrijd. Een stukje voor hem nog een groepje gespannen fans met vlaggen en trommels in de aanslag voor als er een goal gemaakt werd.Wat zou er eigenlijk gebeuren als er een goal viel?
Lang hoefde ik niet op het antwoord te wachten. Al in de zesde minuut scoorde Roda en barstte het feest los. Natuurlijk was de wedstrijd nog lang niet gespeeld, dus de fans zaten al snel weer zenuwachtig op het puntje van hun stoel. Met 4 - 0 in de rust werd de sfeer iets meer ontspannen. Geen zenuwachtig gewiebel meer, maar rumoer vol overtuiging van het feit dat Roda zou winnen. Ik vroeg me vooral af wat er zou gebeuren als Helmond Sport nog een goal zou maken.
Helaas (?) kreeg ik geen antwoord op deze vraag, maar een interessante dag was het zeker. Ik denk niet dat ik ooit ga begrijpen waarom mensen zo op kunnen gaan in een voetbalwedstrijd, waarom supporters op de scheidsrechter gaan schelden of met elkaar op de vuist gaan. Gelukkig was het een goede dag voor Roda. Helmond Sport werd met maar liefst 7 - 0 met de grond gelijk gemaakt en de meeste supporters dropen in de rust al af.
Stiekem wil ik nog antwoord op mijn vraag en vond ik het niet eens zo verschrikkelijk om 90 minuten, plus de rust en verlenging rond te kijken, mee te doen aan een bijna geslaagde wave en zeven keer keihard mee te klappen en zingen voor een doelpunt. Ik vraag me zelfs af hoe het is bij een 'echte' (de Jupiler Leage voelt toch een beetje als de tweede rang) wedstrijd. Misschien kom je me nog wel eens tegen in het voetbalstadion. Zeg nooit nooit!
