Verhuisje, boompje, beestje

Na het behalen van mijn diploma is het toch echt tijd om mijn status van student naar brave burger te veranderen. Niet meer in het weekend naar huis met de was, stappen (of gezellig een wijntje drinken en om half 12 in bed liggen) alleen nog op vrijdag of zaterdag, zelf de ramen lappen (en dan ook echt doen)… 




Huisje *check*
Daar gaan we weer. Dozen, kasten, pannen en kleding voor de zoveelste keer naar een andere plek. Gelukkig dit keer 150 meter in plaats van 150 kilometer, maar wel drie verdiepingen omhoog zonder lift. Toch zijn alle partijen volgens mij blij met dit huisje.

Het is nog niet helemaal af, dus wil je mijn nieuwe stekkie komen bewonderen en komen helpen uitpakken en opruimen? Graag! Een kopje koffie kan geregeld worden.

Boompje *check?*
Alles dat leeft in mijn huis en niet a) zelf kan zorgen voor eten en drinken of b) mij heel duidelijk kan maken dat hij/zij/het moet eten en drinken krijgt het zwaar. Hoewel mijn balkon nog wel een beetje aankleding kan gebruiken lijkt een boompje me dus geen goed plan. Tips zijn altijd welkom. Misschien ga ik maar voor een plastic exemplaar.

Beestje *…*
Zie hierboven. Nee. Beelden van katten die van het balkon vallen of honden die mijn buren gek maken spoken al door mijn hoofd. Bovendien weet ik niet of ik wel huisdieren mag houden. Behalve goudvissen misschien. Hoe lang kunnen die zonder eten?

New life

Mijn laatste blog is alweer veel te lang geleden, maar mijn afstuderen mag ik daarvoor wel als excuus gebruiken. Een leerzame, leuke, maar zeker ook hectische periode. Wat was ik blij als ik een weekend op feedback moest wachten, dan kon ik tenminste even echt niets doen. Maar nu staat het echte leven weer voor de deur. Een nieuw leven voor mij! Zo'n leven met een diploma op zak, een grote mensen baan en een deeltijdopleiding.

'It's a new dawn, it's a new day, it's a new life for me. And I'm feeling good' zong Cy Grant al in 1964 (bron: Wikipedia, na je afstuderen kan dat gewoon). En Cy, je haalt me de woorden uit de mond. Dat diploma zit prima daar in mijn zak en vanaf 1 augustus mag ik ook meteen aan de slag als communicatiemedewerker.

Benieuwd wat ik nog meer ga uitspoken als kersverse communicatieprofessional? Ik ook! I'll keep you posted.

In het diepe

Afstuderen, het gaat toch echt gebeuren. In juni als het allemaal een beetje mee zit. Maar voordat ik dat felbegeerde papiertje krijg, moet ik nog één hindernis nemen: mijn scriptie.

'Wat ga je doen die eerste dag bij je organisatie?' Een goede vraag van mijn docent tijdens de aftrap. Praten? Luisteren? Kijken? Maar naar wie dan? En hoe? Ik had geen idee. Helemaal alleen op pad, voor het eerst. Een sprong in het diepe zonder bandjes, zonder kurkjes en zonder kompas.

Toen ik op mijn eerste dag voor de deur stond wist ik niet wat ik moest verwachten en als ik eerlijk ben weet ik na een week nog steeds niet precies welke richting het op gaat. Al zwemmend heb ik mijn oren en ogen open en kom ik mensen tegen die me de weg wijzen. Praten, kijken en vooral luisteren. Er is land in zicht!




ps. Ik ben bezig met een opdracht rondom beleidscommunicatie bij een onderwijsstichting. Weet je veel van communicatie in het onderwijs, beleidscommunicatie of interne communicatie en wil je je kennis met mij delen? Laat het me weten!

Sharing is caring!

Deel je kennis, dat was de opdracht. Dat doe ik natuurlijk graag. Het afgelopen half jaar werkte in aan een paper over Big Data-analyse en de inzet hiervan in de communicatie. Nu wil ik mijn kennis graag delen en ik hoop ook iets van jou op te steken.

Lees, denk en doe mee via http://bigdatavooriedereen.blogspot.nl/. Met behulp van tekst, beeld, vragen en stellingen probeer ik mijn kennis over te dragen en kennis en meningen van anderen te verzamelen. Ik hoop je daar te zien!

Keep this going!

Alweer meer dan een week geleden sloot het glazen huis in Heerlen zijn deuren. Het einde van een top week. Een week met een lach en een traan. Een week waarin Heerlen groeide.

Het Serious Request-circus bracht drukte en gezelligheid naar Heerlen. Een week lang waande ik me bijna in een andere stad. Een stad waar gejuicht wordt als Beppie Kraft 'Heerlens trots' wordt genoemd, al zou ik dat met carnaval toch niet durven. Een stad die gewend is aan bezoekers uit alle windstreken, een mooie stad, een stad waarvan iedereen deel wil uitmaken. 

Ik woon al een paar jaar niet meer in Heerlen, maar daar op het Pancratiusplein te midden van alle mensen, lampjes en gezelligheid voelde ik me 100% Heerlenaar. Trots op de stad die op dat moment een beetje van iedereen was, maar voor altijd een beetje van mij. Trots op het feestje dat we samen hebben gemaakt. Trots op onze stad. Heerlen, keep this going!